Poëtische en politieke kwaliteit van een kleur | schets

 


 

‘Nee, niet gaan zitten! Niet op die stoel’, riep Bart.
Was ik bijna op het licht gaan zitten.

‘Sinds zo’n twee weken valt het zonlicht heel anders’ zei Bart.
‘Het komt door de nieuwe bladeren aan de bomen.’

Bart gaf me een groot kussen met allerlei franje en we gingen zitten op de grond. We keken naar dansend licht op de rode stof van de stoel. Er ontstonden steeds nieuwe vormen.

‘Daar waar het licht valt, beweegt het. Elke ochtend, tot ergens in de zomer’, ging Bart verder.

Ik moest aan een personage in het boek Umami van Laia Jufresa denken. Een vrouw huurt een appartement speciaal omdat het middaglicht zulke beeldschone figuren op de wanden maakt. Ze is boos dat ze overdag moet werken en daardoor het lichtspektakel steeds weer mist. Ik moest ook aan een film denken.

‘Welke film is dat ook weer? Met die rode auto? Van Godard’, vroeg ik Bart.

‘Het is een scene bij een garage volgens mij. Dan flikkert er licht door de bomen op de hoogglanzende lak van een auto. Een rode weerspiegeling. Godard zegt ondertussen iets prachtigs.’

We vinden uiteindelijk het filmfragment.
‘Het is poëzie én politiek’ zuchten we tevreden.

Ik noteer dat ik thuis het filmbeeld van ‘Mountains of Encounter’ van Haegue Yang op moet zoeken. Dat werk waar een ronde bol van licht alle tinten rood maakt. Dat is een perfect werk voor mijn nieuwe essay over het kwaliteits contrast. De verzadiging van een kleur.


 

The birth of the simplest things in the human world, man’s possession of them with his mind.
A new world where men and things can live in harmony
– such is my aim.
It is as political as it is poetic.
It explains in any case, this longing for expression.
Whose?
Mine.
Writer and painter.

 

Scene uit ‘2 or 3 Things I Know About Her’ (1967), Jean-Luc Godard.


 Mountains of Encounter, Haegue Yang, 2008.

 

 


The end of fear – Barbara Visser

 

 

Op 2Doc kun je de documentaire zien: